Little Joys – Translated Version Of My Review of ‘One Hundred Years Of Solitude’ By Pu.Ko.Saravanan

There is no greater a joy for any writer (I am still not a one, yet) to have her work noticed by few around and to have appreciations for the same. One such moment is  when my review of Gabriel Marquez Garcia’s “One Hundred Years Of Solitude” has been read, noticed and wonderfully translated by my brother and a good friend,  Pu.Ko. Saravanan . Saravanan, is a writer, an active blogger, CEG alumnus and also an UPSC aspirant. The translation has been made near perfectly and I find the rendition balanced and lovely in its own way. Nothing short of million thanks and unbounded gratitude to him from my side. Do read on.

“நூற்றாண்டு காலத்தனிமை நாவல் பற்றி அக்கா Sumirti Singaravel எழுதிய நூல் அறிமுகத்தின் மொழிபெயர்ப்பு:

“அதற்கு முன்புவரை இலக்கியம் என்பது மக்களைக் கேலி செய்யும் மிகச்சிறந்த வேடிக்கைப் பொருள் என்று அவனுக்குத் தோன்றவே இல்லை”

எல்லா நல்ல புத்தகங்களும், ஆசிரியர்களும் என்னை எப்பொழுதும் எதிர்பாராத கணத்தில் வந்தடைவதைப் போலவே காப்ரியேல் மார்க்குவேஸ் கார்சியாயையும் நான் கண்டடைந்தேன். அவரை நான் அதற்கு முன்பு எப்பொழுதும் தேடவில்லை. ஆனால், அவர் என்னுடைய வீட்டுக் கதவை தட்டியதும், அவர் எனக்கானவர் என்று உடனே உணர்ந்து கொண்டேன். (எனக்கானவர் என்றால் என்ன என்று என்னால் விளக்க முடியவில்லை. ஆனால், அவர் எனக்கானவர் என்று உணர்கிறேன், அறிகிறேன். ஒரு நல்ல நண்பனை ஒற்றை வசீகரப் புன்னகையில் கண்டுவிடுவதைப் போலத்தான் இதுவும்!) அவரை என் இல்லத்துக்குள் அனுமதித்தேன், விருப்பத்தோடு அவரால் நெய்யப்பட்ட கதையைக் கூர்ந்து கேட்டேன். என்னைவிட்டு நீங்கும் பொழுது அவர் அற்புதமான, ஆளை மயக்கும் நந்தவனத்தை எனக்குத் தந்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.

அவருடைய நாவலின் புகழ்பெற்ற ஆரம்ப வரிகளான ‘கலோனல் Aureliano Buendia பல வருடங்களுக்குப் பிறகு சரமாரியாகச் சுடும் படையை எதிர்கொண்ட பொழுது, முன்னொரு பிற்பகல் நேரத்தில் பனிக்கட்டியை தேட தன்னுடைய தந்தை அழைத்துப் போனதை நினைவு கூர்ந்தார்’ வாசித்த கணத்திலேயே கார்சியா என்னை வசப்படுத்திக் கொண்டார். ஒரு காதலனின் மந்திரத்தில் கட்டுண்டு கிடப்பதைப் போல மகோண்டாவை தவிர ஒட்டுமொத்த உலகத்தை நாம் மறந்துவிடச் செய்யும் அவரின் வழிமுறைகள் புரிபடாத ஒன்றாகவே இருக்கின்றன. அவர் வைலட் மலர்களைப் பற்றி எழுதினால் அதன் நறுமணம் உங்கள் நாசியை நிறைக்கிறது; இரு காதலர்கள் பிரியத்தில் மூழ்கி பிணைந்து நடனமாடுகையில் நீங்களும் இசையின் லாயத்துக்கு ஏற்ப உங்கள் கால்களும் ஆடுகின்றன; பட்டாம்பூச்சிகளால் எழுத்தை அவர் நிறைக்கையில் உங்கள் முன்னால் அவை சிறகடிக்கின்றன.

உங்களுடைய தொடுதல், மணம், சுவை, பார்வை முதலிய அனைத்து உணர்வுகளையும் வார்த்தைகள், பாணி, உள்ளடக்கம் ஆகியவற்றில் அவருக்கு உள்ள அற்புதமான ஆளுமையால் எழுப்புகிறார். அவரின் சப்தங்கள், சொற்கள், கவிதைகளால் ஒரு புதிய உலகைப் படைக்கும் ராகதேவனாகவும் கார்சியா திகழ்கிறார்.

நிச்சயமாக லத்தீன் அமெரிக்க வரலாறு இதில் இருக்கின்றது. ஆனால், அந்தப் பெருங்கதை மனித உறவுகள், இதயங்கள் ஆகியவற்றின் திரைக்குப் பின்னால் இயல்பாகப் பொருத்தப்பட்டு இருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தின் வெவ்வேறு சிக்கல்களைக் காட்சிப்படுத்துவதன் மூலம் மனித பண்புகள் இடையே நடக்கும் புதிர் விளையாட்டை ஏற்படுத்தி, அவரே தீர்க்கிறார். இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஒட்டுமொத்த மனிதத்தை அதன் பரப்பை மகோண்டா என்கிற ஒரு சிறிய கிராமத்தின் மூலமே பிரதிபலித்து விடுகிறார். வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு பகுதிகள், சுழற்சிகள் பற்றிய பருந்துப் பார்வையை அந்த நகரத்தினில் முதன்முதலில் குடியேறுபவர்களே நமக்குத் தருகிறார்கள். வரலாறு தன்னுடைய இழைகளைக் குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரின் ஊடாகவும் செலுத்துகிறது என்றாலும் அதை முழுமையாக யாரும் உணர்ந்திருக்கவில்லை. பிரபஞ்சத்தின் புரிந்து கொள்ள முடியாத பிரம்மாண்ட மாயத் திட்டத்தில் மனிதர்களாகிய நாமும் ஈடுபட்டிருப்பதைப் போல ஒவ்வொரு கதை மாந்தரும் தங்களின் மதிப்பை முக்கியமானதாகவும் உணர்வதில்லை என்றோ, அல்லது மிகக்குறைவாக மதிப்பிட்டு இருக்கிறார்கள் என்றோ சொல்லலாம்.

Jose Arcadio Buendia அவர்கள் தான் கிராமத்தையும், குடும்பத்தையும் ஆரம்பித்து வைக்கிறார். அவரின் பரம்பரை எண்ணற்ற அர்கடியோக்களால், ஆரிலினோக்களால் பூத்துக்குலுங்குகிறது. ஒவ்வொரு பெயரும், தனித்துவமான பண்பும் மீண்டும் மீண்டும் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. மீண்டும், மீண்டும் ஏற்படும் இந்த மாயம் அங்கத நாடகத்தைப் போல, சிரிப்பை உடனே முகத்தில் அரும்பச் செய்யும் தெய்வீகமான நகைச்சுவை போல, இப்படிதான் இது நடக்க வேண்டும் என்பது போல, எப்படி இந்தப் பாதையைச் சரிசெய்வது என்கிற கவலையில்லாமல் அவை ஏற்படுகின்றன.
நீங்கள் புகார் சொல்லக்கூடாது. பிள்ளைகள் தங்களின் பெற்றோரின் பைத்தியக்காரத்தனத்தை அல்லவா கடத்துகிறார்கள்?

அந்தக் கிராமம் தனிமையால் நிரம்பிய களர்நிலமாக உலகத்தின் மற்ற பகுதிகளில் இருந்து துண்டிக்கப்பட்டதாக மாறுகையில், கதையில் வரும் பியோன்டியாக்கள் மகிழ்ச்சி, சோகம், செல்வம், நோய், வறுமை ஆகியவற்றால் பீடிக்கப்படுகிரார்கள். பனிக்கட்டி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது Jose Arcadio Buendia-வை கற்பனையும், கண்டுபிடிப்புத் திறனும் மிகுந்தவராக மாற்றியது என்றால், துப்பாக்கியைப் போன்ற ஒரு சிறிய கன உலோகத் துண்டு ஆரிலினோவை உள்ளூர்ப் போரின் தலைமைப் பொறுப்புக்கு உரியவராக மாற்றுகிறது, சீட்டி எழுப்பிக்கொண்டும், சப்தமிட்டுக்கொண்டும், சலசலத்தும் வரும் தொடர்வண்டி கடைசி ஜோஸ் ஆர்கடினோவை தொழிற்சங்க தலைவர் ஆக்குகிறது. ஒவ்வொரு தொழில்நுட்ப கண்டுபிடிப்பு அல்லது படையெடுப்பும் நிஜ வாழ்க்கையைப் போலக் குடும்பத்தைப் பாதிக்கிறது.. இருந்தாலும், அக்குடும்பத்தின் சில வேர்ப்பகுதிகள் காலப்போக்கில் அழுகினாலும் கலாசாரம், அன்பு, விழுமியங்கள் ஆகியவற்றில் அது பிடிப்போடே எப்பொழுதும் இருக்கின்றது

கார்சியா படைத்திருக்கும் பெண் பாத்திரங்கள் ஆண்களுக்குச் சற்றும் சளைத்தவை இல்லை. அவர்கள் திடம், மனசாட்சி, பிழைகள், கட்டற்ற வேகம் ஆகியவற்றால் ஆனவர்களாக உள்ளார்கள். மண்ணைச் சாப்பிடுகிறவள் ஒருத்தி; தொடர்ந்து சபிப்பதன் மூலமே இன்னொருவர் அருந்தும் கருப்பு காப்பியை கூட நஞ்சாக்குபவள் இன்னொருத்தி; சீட்டுக்கட்டைகளை வீசி எதிர்காலத்தைக் கணிப்பபவள் இன்னொருத்தி; இரு சகோதர்களுடன் மோகத்தால் கூடப் பிள்ளை பெறுபவள் இன்னொருத்தி; தன்னுடைய ஒளிவீசும் அப்பாவித்தனத்தால் தன்னுடைய படுக்கையறைப் போர்வையோடு சொர்க்கத்துக்குச் செல்லும் ஒருத்தியும் கதையில் உண்டு. அமரந்தாவின் வஞ்சமாகட்டும், உர்சுலாவின் உறுதியாகட்டும், தளபதி மண்கடோவின் மனைவி தன்னுடைய வீட்டுக்குள் அனுமதியின்றி வன்முறையின் மூலம் நுழைய முயலும் கலோனல் ஆர்லினோவினவின் கண்களை நோக்கி, அவன் அதிகாரம், புகழ் ஆகியவற்றின் உச்சத்தில் இருக்கிறானே என்று அஞ்சாமல்,’நீங்கள் ஒட்டுமொத்த போரையும் கட்டுப்படுத்துபவராக இருக்கலாம் கலோனல், ஆனால், இந்த வீடு என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. நீங்கள் உள்ளே வர அனுமதியில்லை’ என்கிற தைரியத்தின் மூலம் அவனின் அதிகாரத்தால் உண்டான அகங்காரத்தைக் குத்துவதாகட்டும், தங்கள் வீடுகளிலேயே புழங்குகிறவர்களாகக் கார்சியாவின் பெண்கள் இருந்தாலும், தங்கள் ஆண்களின் விதியை, போரின் போக்கை, தேசத்தின் வருங்காலத்தைத் தீர்மானிப்பவர்களாக அவர்கள் திகழ்கிறார்கள்.
உர்சுலாவின் ஆழமான உறுதித்தன்மை ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தையும் ஆலமரம் எப்படித் தன்னுடைய விழுதுகளைத் தாங்கிக்கொள்கிறதோ அப்படிக் காக்கிறது. தாகூரின் ‘THE WRECK’ கதையில் வரும் அன்னையை அவர் நினைவுபடுத்துகிறார்.தன்னுடைய பாட்டியின் சாயல்கள் அவளுள் பிரவாகம் எடுக்கின்றன.

கதையில் ஒருவர் மூழ்கிய பின் மனித இயல்பின் கிளைகளாக அரசியல் உரையாடல்கள் தோன்றுகின்றன. இப்படி மாந்தர்கள் இருப்பார்கள் என்றால், அவர்கள் இப்படிதான் செயல்படுவார்கள். கொடூர புரட்சிகளும், போர்களும் எப்படிப்பட்டவை என்பதை,
’என் ஆதிகால நண்பனே! நான் உன்னைச் சுடவில்லை; புரட்சியே உன்னைச் சுடுகிறது என்று நினைவில் கொள்!’

என்கிற வரிகளை விட எதுவும் சொல்லிவிட முடியாது.
உன்னதமான நோக்கங்களுக்காகத் துவங்கிய, ஈடுபட்ட போரை ‘ராஜதந்திர மாற்றங்கள்’ என்று சொல்லி நீர்த்தும், துறந்தும் விடுகிற சூழலில் கலோனல் ஆரிலியனோ சொல்கிற வார்த்தைகளான, ‘இப்போதிலிருந்து நாம் அதிகாரம் என்கிற ஒரே ஒரு முக்கியமான விஷயத்துக்காக மட்டுமே போரிடுவோம்’ என்பது ஒவ்வொரு அரசியல் புரட்சியின் இலக்கின்மை, ஊழல், வாக்குறுதி, போர் ஆகியவற்றைப் படம் பிடிக்கிறது

ஒட்டுமொத்த கிராமத்து மக்களின் நினைவாற்றலையும் உண்ணும் ஒரு நோய் பீடிப்பதால், சிறுசிறு பொருட்கள் கூடத் தங்களின் பெயர், தேவையோடு அடையாளமிட்டுக் குறிக்கப்படுகின்றன. மகண்டோ இந்த இயற்கையின் பேரிடரால் உண்டாகும் ஞாபக மறதியில் இருந்து மீள்கிறது என்றாலும் இயந்திர துப்பாக்கியால் ஈவிரக்கமின்றிச் சுடப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டு, கடலில் தூக்கி எறியப்பட்ட மூவாயிரம் தொழிலாளர்களை மட்டும் காலத்துக்கும் மறந்தே விடுகிறது. அரசாங்க இயந்திரத்தால், அரசியல் அயோக்கியத்தனத்தால் கல்லறைக்கு அனுப்பப்பட்ட, சொல்லப்படாத வரலாற்றை அந்தக் கிராமம் மீட்கவே இல்லை. கடந்துவிட்ட நினைவுகளோடு சமூகத்தின், குடிகளின் நியாய உணர்வும் கடந்துவிடுகிறது.

இந்த மாபெரும் படைப்பை,’வரலாற்றுப் புனைவு’ என்று சுருக்கிவிடுவது அதன் அழகியலுக்குச் செய்யும் அநீதியாகும். இதை ‘மாய எதார்த்தவாதம்’ என முத்திரையிட்டும், அதன் தொழில்நுட்ப செயல்பட்டு பகுதியைப் பற்றிய வெற்று ஆரவாரங்களும் இதே தவறை செய்கின்றன. அறிவியல் கொண்டுவரும் ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பும் ஒரு மாயம். காதலனின் முத்தமும், பருவமழையும் கொண்டுவரும் இன்பமும் அப்படித்தான். தங்கள் தலைக்குள் உண்டாகும் கற்பனைகளைக் கண்டுணர முடியாத, தங்களைச் சுற்றி நடக்கும் சம்பவங்களை அதன் அற்புதத்தோடு கண்டறிய முடியாதவர்களால் சுற்றியிருப்பவற்றின் மாயத்தை, ஏன் நிஜத்தைக் கூட எப்பொழுதும் விளக்கிவிட முடியாது.

ஒரு மனித மூளை இப்படிப்பட்ட கதையை எழுத முடியும் என்பதும், ஒவ்வொரு உணர்வுக்கும் உயிர் தரமுடியும் என்பதும், ஒவ்வொரு வரியும் கிளர்ச்சி மூட்டும் என்பதும், நூறு வருடங்கள் சில நூறு பக்கங்களில் அடக்கப்படும் என்பதும் தான் பெரிய மாயமாகத் தோன்றுகிறது. வரிசைமுறைப்படி இல்லாமல், ‘நூற்றாண்டின் அனுதின சம்பவங்களை ஒரே கணத்தில் இணைந்திருந்ததைப் போலச் செறிவாக’ மேல்குயட்ஸின் காகிதத்தோல் ஒட்டுமொத்த குடும்பத்தின் விதியை கொண்டிருந்தது போலத் தன்னகத்தே இந்நாவல் கொண்டிருக்கிறது.
தன்னுடைய அழகை, திசையை இழந்த ஒரு சமூகத்தின் வரலாறு மீண்டும் சொல்லப்பட வேண்டும் என்றால், அது கார்சியா இந்தக் கதையைச் சொல்லியிருப்பது போலச் சொல்லப்படட்டும். பொங்கி வழியும் கதகதப்பும், குளிர்ந்து போன ஆன்மாவில் மோதும் வெறிமிகுந்த கற்பனைகள், ஒட்டுமொத்த மனிதத்தையும் உள்வாங்கிக்\கொண்ட தன்னுணர்வு, புத்தக இலைகளின் விளிம்பில் அமர்ந்திருக்கும் சாகாவரம் பெற்ற மாயம் ஆகியவற்றோடு அந்தக் கதை சொல்லப்படட்டும். .

P.S: * இந்தப் பரம்பரையின் கடைசிநபரான அமரந்தா தனக்கு ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தால் ரோட்ரிகோ, கோன்ஸலோ என்றும், பெண் குழந்தை பிறந்தால் விர்ஜினியா எனவும் பெயரிட விரும்புகிறாள். கொஞ்சம் தேடித்பார்த்ததில் கார்சியாவின் மகன்களின் பெயர்களே அவை. ஒருவேளை கார்சியாவுக்கு மகள் இருந்திருந்தால் தன் மீது எல்லையற்ற தாக்கம் செலுத்திய விர்ஜினியா வுல்ஃபின் பெயரையே சூட்டியிருப்பார் என்று துணியலாம்.

இந்தப் புத்தகத்தின் ஒட்டுமொத்த புதிர்த்தன்மையையும் கடத்தும் ஒரு அட்டையை ஆவலோடு தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். (வாசகரே! அப்படியொன்றை கண்டடைந்தால் எனக்கும் சொல்லுங்கள்!)”

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s